[all Eren?] Eren in titanland

[all Eren?] Eren in titanland

: Attack on titan fanfic

: all Eren

: Comedy , Romance

: PG

~Intro~

ตึก  ตึก...

เสียงฝีเท้าภายใต้ชุดเกราะนับหลายร้อยคู่ก้าวขาเดินหน้าอย่างพร้อมเพรียง ชุดเกราะและดาบเหล็กในฝักขยับไปตามแรงเดินทำให้เกิดเสียงตลอดตามนั้น  ธงโบกสะบัดไปตามแรงลมปรากฏตราประจำราชวงศ์ของอาณาจักรอย่างสง่า เหล่าอัศวินชุดเกราะสีแดงเพลิงเดินเรียงแถวเป็นระเบียบโดยมีขุนพลเป็นผู้นำขบวนทหารไปยังลานกว้างภายในปราสาท

“ทหารทั้งหมด.....แถวหยุด!!!”

ทันทีที่เสียงอันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังของขุนพลออกคำสั่ง เหล่าทหารที่กำลังจัดขบวนดินมานั้นจึงหยุดลงทันทีที่สิ้นเสียงออกคำสั่ง และทุกสายตามองไปยังหอคอยที่มีระเบียงยื่นออกมาโดยมีม่านสีแดงตกแต่งยุสองฝั่งด้วยสายตาที่มาดนิ่งขรึม

เพียงชั่วอึดใจก็ได้ปรากฏร่างของราชะนีของอาณาจักรภายใต้ชุดสีแดงสง่าออกมาจากระเบียงนั่น

ซึ่งทั้งตัวเป็นไปด้วยเครื่องประดับสีแดง...

“ทหารทั้งหมด ทำความเคารพแด่องค์ราชินีแอนนี่!!”

ทันใดนั้นเหล่าทหารทั้งหมดบนลานกว้างก็ย่อตัวลงคุกเข่าลงอย่างนอนน้อมและเข้มแข็ง

ภายใต้สายตาอันคมกริบและแสนเย่อยิ่งขององค์ราชินี  

สำหรับเธอนั้นเหล่าทหารที่แสนพักดีเหล่านั้นไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเธอไม่คิดจะสนใจหรือนึกถึงความรู้สึกของใครทั้งทั้งนั้น

ขอแค่ให้ตัวฉันมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายและอยู่เหนือทุกสรรพสิ่งก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ภายใต้สายตานั้นจ้องมองไปยังเพียงบุคคลหนึ่ง  บุคคลเพียงคนเดียวที่เธอนั้นทั้งรักและหลงเต็มไปด้วยแรงเสนหาและจะไม่ละสายตาจากคนๆนี้ได้

ขุนพลทหารมิคาสะของฉัน เธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น

เพราะไม่ว่าอะไรก็ตามที่ฉันต้องการ

ฉันต้องได้มัน...ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนฉันก็ต้องได้.....

เพราะมันเป็นของฉัน…..ของฉันทั้งหมด......ของฉันเท่านั้น!!!

.

.

.

.

.

อาณาจักรเต็มไปด้วยปีศาจ....

อาณาจักรที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง....

อาณาจักรที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย....

.....ของราชินีที่ไร้หัวใจ.....

“แย่แล้ว แย่แล้ว!!”

เสียงร้องลั่นที่มาพร้อมกับความแตกตื่นของบุคคลที่วิ่งว่อนไปทั่วโต๊ะ จนบุคลที่นั่งด้วยกันชักเริ่มรำคาญจึงต้องหยุดโดยการปาช้อนชาใส่เข้าให้จนคนที่กำลังวิ่งว่อนต้องหงายเก็งไปกับพื้นเพราะช้อนปักกะบาล....

“อร๊ายยยยยยยยยยย มันเจ็บนะรีไวล์!!!” เสียงร้องคร่ำคราญด้วยความเจ็บร้องขึ้นพลางแดดดิ้นไปบนพื้นจนเนื้อตัวมอมแมมก่อนจะลุกขึ้นดึงช้อนที่ปักอยู่บนหัวออกพร้อมกับปัดฝุ่นบนเสื้อ

“แล้วเธอจะเสียงดังไปทำไม รำคาญ…” เสี่ยงอีกบุคคลหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางยกแก้วชาขึ้นมาจิบ ส่งสายตามองมายังคนที่ยืนกระดิกหูยาวๆดุจกระต่ายไปมาด้วยความหงุดหงิด

“ก็นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆแล้วนะ ระ ราชินีแอนนี่แห่งอาณาจักรไททันน่ะสิ คิดจะบุกอาณาจักรของเราและคิดจะยึดครองเอาทุกอย่างไปแล้วนะ!!”

“เรื่องนั้นฉันรู้แล้วน่าฮันซี่.....”

“แล้วไหงนายยังนิ่งจิบชาสบายลัลล๊าเป็นหนุ่มโสดไร้คู่แบบนี้  ห๊า….. อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะตั้ง 3- อุ๊บ!!!!!” ยังไม่ทันจะพูดจบฝ่ามือที่จิบชาฟาดไปยังหัวของคนพูดไม่หยุดที่เกือบจะมาแชร์อายุเขาให้แก่ผู้อ่านหลายคนรู้ซ้ำอีก(?)

“หุบปาก  ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกรู้สาอะไรแค่ไม่จำเป็นต้องแสดงอาการเหมือนกระต่ายพี้ยนๆวิกลจริตแบบเธอ”

“บู่ บู่ แล้วนายมีวิธีที่จะช่วยอาณาจักรWall Mariaขององค์ราชินีคริสต้าผู้แสนน่ารักของเรายังไงล่ะ?” หลังจากที่โดนฟาดไปเต็มแรงหน้าจึงยู่ลงก่อนยิงคำถามที่ต้องคิดหนักใส่เข้าให้ จึงทำให้คนที่พึ่งด่ามาเมื่อกี๊เงียบไปพักหนึ่ง

ใช่....ต้องทำยังไง กำลังของเราไม่อาจสู้กำลังทหารของอาณาจักรไททันนั่นได้...

ทำยังไงถึงจะช่วยให้ประชากรที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังนั่นได้....

“ไม่ลองไปตามผู้กล้าจากโลกอื่นดูล่ะ...”

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำให้คนที่เงียบไปสักพักหันปไปตามเสียง... ภายในอากาศที่ดูเคว้งคว้างเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏอยู่กลางอากาศพร้อมดวงตาที่ส่งมาอย่างมีเลศนัยปรากฏขึ้น แต่ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่น่าแปลกประหลาดแต่ก็ไม่ใช่กับบุคคลที่ไม่ธรรมดาเหล่านี้หรอก

“เออร์วิน?” ร่างไม่ได้สูงใหญ่เอ่ยขึ้นพลางมองไปยังอากาศที่มีรอยยิ้มและดวงตาปรากฏขึ้น ถ้าหากว่าพวกเขานั้นไม่รู้จักกันปานนี้คงเตรียมหาเอาไม้แถวนี้ไปฟาดข้อหามาเงียบๆบวกกับโผล่มาแบบไม่ครบ32ส่วนเนี่ยแหละ

“ฮ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า  อย่ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนี้สิคุณแมวล่องหน”ทันทีที่เอ่ยจบอากาศที่ปรากฏเพียงแค่ตากับปากที่แสยะยิ้มเริ่มค่อยๆปรากฏรูปร่างลำตัวออกมาให้เห็นครบส่วน

“โทดที ที่มาในท่าทางที่ไม่ธรรมดาแบบนี้“

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เปป็นไรทางนี้ยินดีเสมอ’’

กระต่ายฮั่นซี่พูดอย่างยิ้มร่าพร้อมกับยืนชาที่รินใส่แก้วอีกใบยื่นให้

ก็ไม่แปลกในเมื่อเจ้าตัวชอบสิ่งที่มันแปลกประหลาดไม่เหมือนกับมนุษย์มนาคนอื่นทั่วไปนักยิ่งมาแบบนี้เจ้าตัวยิ่งเห่อ

“ขอบใจ....”

“แล้วจะไปหาผู้กล้าจากที่ไหนล่ะ เออร์วิน?”

ร่างไม่ได้สูงใหญ่เอ่ยถามขึ้นโดยสายตาจ้องไปยังคนไม่สิแมวที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตรงหน้าและรอคำตอบอย่างจดจ่อ

“ก็อีกโลกของเรายังไงล่ะ โลกที่ตรงข้ามกะโลกของเรา....”

“เห~ โลกมนุษย์น่ะหรอ!!?” เสียงของอีกคนพูดตัดหน้าขึ้นทันควันทำให้คนที่กำลังจะพูดต่อหันไปสะแยะยิ้มแทนคำตอบ สำหรับเธอนั้นโลกมนุษย์ที่ว่านั่นมันเป็นสิ่งที่เธอสนใจเป็นพิเศษ

เพราะมัน.....พิเศษในโลกแห่งนี้

“จริงหรอเนี่ย แล้วจะทำยังไงล่ะ!!?”

“เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมแล้วกันนะครับ”

แล้วร่างทั้งสามหันควับส่งสายตาไปยังเจ้าของเสียงปริศนานั้น

ร่างที่ปรากฏรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ...

“ผมจะเป็นคนพามาเองครับ...ผู้กล้าจากแดนมนุษย์นั่นน่ะ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

แอร๊ยยยยยยยยย ฟิคเรื่องแรกในชีวิต(ล่ะมั้ง) #ฮา

ไม่รู้ว่าแต่งออกมาเป็นยังไง ดีไหม หรือมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

เรื่องนี้เป็นเรื่องแนวแฟนตาซี หลุดมาจากนิทาน Alice in wonderland

ซึ่งอากิชอบมาก อยากลองแต่งให้หนูเอเลนมาโดนรุมโซม เอ้ย โดนรุมล้อมเต็มไปด้วยเหล่าสิ่งมีชีวิตที่แสนจะอัศจรรย์(?)เนื้อเรื่องคงไม่ยาวมาก(มั้งนะ)  #โดนตลบค่ะ 55555

คงจะแต่งไปเรื่อยๆ ยังไงนี่ก็ฟิคเรื่องแรก(ล่ะมั้ง) ฝากติชมด้วยน๊า~ ><!!